Η καλοκαιρινή ανάπαυλα έληξε για το μεγαλύτερο τμήμα του πληθυσμού. Ουσιαστικά αυτή η σύντομη και ευχάριστη περίοδος σημαίνει διακοπή από την ρουτίνα, τάση για ανεμελιά και ψυχαγωγία, αλλαγή περιβάλλοντος, γνωριμία με τον Άλλο, επαφή με τη φύση, αναστοχασμό και απολογισμό του χειμώνα. Οι καλοκαιρινές διακοπές προωθούν μια στοματική έκφραση και συμπεριφορά, ευνοώντας την εξωστρέφεια (επαφή με άλλους) και την λιβιδινική επένδυση του σώματος, το οποίο ορέγεται νέες προκλήσεις και δοκιμασίες, άλλοτε σαρκικές και φιλήδονες, άλλοτε στοματικές και τερψιλαρύγγιες.
Η γενική διαπίστωση είναι ότι στις καλοκαιρινές διακοπές οι περισσότεροι παίρνουν "βάρος". Αυτό το "βάρος" έχει διττή σημασία. Αναφέρεται καταρχάς στο σωματικό βάρος, η αύξηση του οποίου οφείλεται σε μεγάλο βαθμό σε μια παλινδρομική συμπεριφορά του ατόμου σε ένα στοματικό - αδηφάγο στάδιο, όπου οι απολαύσεις, ηδονές και ικανοποιήσεις προέρχονται από τον πλούσιο γαλακτοφόρο μαστό. Παράλληλα, η υποχώρηση και η προσωρινή συρρίκνωση των ψυχαναγκαστικών αμυνών (απαγορεύσεις, περιορισμοί, αναστολές) στην περίοδο των διακοπών ευνοεί ένα περιβάλλον επιτρεπτικότητας και ανέμελης ικανοποίησης στοματικών αναγκών, αγνοώντας τις όποιες συνέπειες.
Οι χαρακτηρισμοί ότι το μέρος που βρίσκεται κανείς είναι "παράδεισος", "όνειρο", "ποίημα" παραπέμπουν σε μια πρωταρχική κατάσταση εμπειρίας κατά την οποία η συμβιωτική σχέση με το μητρικό αντικείμενο και ιδιαίτερα με τον μαστό (βύζαγμα, πιπίλισμα) έχει εγγραφεί στον ψυχισμό ως παράδεισος, ως αστείρευτη πηγή ευχαρίστησης. Αυτό θυμίζει την υπόθεση του Φρόιντ για το "ωκεάνιο αίσθημα" ως μια παλίνδρομη τάση του ατόμου να επιστρέψει στην ευδαιμονία της μήτρας και του αμνιακού σάκου, μια κατάσταση η οποία στην πραγματικότητα χαρακτηρίζεται από συναισθήματα του (υπερ)πλήρους, της κατάργησης των ορίων και των φραγμών καθώς και του συναισθήματος της αιωνιότητας.
Ωστόσο, η αύξηση του σωματικού βάρους δημιουργεί αργότερα τύψεις, απογοητεύσεις και ενοχές, ενώ παράγει συναισθήματα θυμού και θλίψης με τον (σωματικό) εαυτό μας. H ανάκτηση του ελέγχου του σώματος (και του βάρους του) μετά τις διακοπές αποτελεί για πολλούς ένα φιλόδοξο στοίχημα, το οποίο οργανώνουν και ενορχηστρώνουν σήμερα πολλοί συντελεστές της βιομηχανίας ομορφιάς, υποσχόμενοι γρήγορα αποτελέσματα σε σύντομο διάστημα.
Οι χαρακτηρισμοί ότι το μέρος που βρίσκεται κανείς είναι "παράδεισος", "όνειρο", "ποίημα" παραπέμπουν σε μια πρωταρχική κατάσταση εμπειρίας κατά την οποία η συμβιωτική σχέση με το μητρικό αντικείμενο και ιδιαίτερα με τον μαστό (βύζαγμα, πιπίλισμα) έχει εγγραφεί στον ψυχισμό ως παράδεισος, ως αστείρευτη πηγή ευχαρίστησης. Αυτό θυμίζει την υπόθεση του Φρόιντ για το "ωκεάνιο αίσθημα" ως μια παλίνδρομη τάση του ατόμου να επιστρέψει στην ευδαιμονία της μήτρας και του αμνιακού σάκου, μια κατάσταση η οποία στην πραγματικότητα χαρακτηρίζεται από συναισθήματα του (υπερ)πλήρους, της κατάργησης των ορίων και των φραγμών καθώς και του συναισθήματος της αιωνιότητας.
Ωστόσο, η αύξηση του σωματικού βάρους δημιουργεί αργότερα τύψεις, απογοητεύσεις και ενοχές, ενώ παράγει συναισθήματα θυμού και θλίψης με τον (σωματικό) εαυτό μας. H ανάκτηση του ελέγχου του σώματος (και του βάρους του) μετά τις διακοπές αποτελεί για πολλούς ένα φιλόδοξο στοίχημα, το οποίο οργανώνουν και ενορχηστρώνουν σήμερα πολλοί συντελεστές της βιομηχανίας ομορφιάς, υποσχόμενοι γρήγορα αποτελέσματα σε σύντομο διάστημα.
Παραδόξως, ο τρόπος που καλείται κανείς να χάσει το περιττό βάρος ακολουθεί τον τρόπο με τον οποίο πήρε βάρος κατά τις καλοκαιρινές διακοπές: γρήγορα, σε σύντομο διάστημα. Ακριβώς αυτό είναι το υποσυνείδητο μήνυμα που προωθείται από την βιομηχανία ομορφιάς, ήτοι "όπως πήρατε τα κιλά έτσι θα τα χάσετε". Μόνο που αυτή η κυριολεκτική μηχανιστική σκέψη απέχει από την πραγματικότητα και τους περιορισμούς της, αλλά αυτό είναι κάτι που υποτιμά ο δέκτης του μηνύματος, ο οποίος κυριευμένος από απελπισία, καθίσταται εύπιστος και ανοιχτά υποκείμενος σε κάθε είδους δίαιτες και σωματικές ταλαιπωρίες.
Σε δεύτερο επίπεδο, λιγότερο εμφανές και αυτονόητο, διακρίνεται το βάρος που αποκτά κανείς με τη διεύρυνση των επαφών και γνωριμιών του, οι οποίες ναι μεν εμπλουτίζουν τους πόρους του κοινωνικού του δικτύου, τον φορτώνουν, τον βαρύνουν όμως με νέες υποχρεώσεις, δεσμεύσεις και υποσχέσεις ("ναι, ασφαλώς και θα κανονίσουμε να τα πούμε", "θα σε πάρω τηλέφωνο" (κ.λπ.). Πάλι μιλάμε για στοματικές ανάγκες, όπως είναι η ανάγκη να Μπορεί η καλοκαιρινή συντροφιά και η παρέα να συμβάλλουν με τον καλύτερο τρόπο στο να περάσουμε καλά τις λίγες ημέρες των διακοπών, αυτό όμως δεν εγγυάται ότι κάτι αντίστοιχο θα συμβεί και στη ρουτίνα του χειμώνα.
Το βάρος λοιπόν των διακοπών, σωματικό και κοινωνικό, απηχεί την πρόσκαιρη ηδονή και αναμοχλεύει αργότερα την απελπισία. Είναι σαν να αυτοτιμωρείται ο σύγχρονος άνθρωπος επειδή για ένα διάστημα δεν ήταν λειτουργικός, παραγωγικός και αποθησαυριστικός. Φαίνεται ότι το "πνεύμα του καπιταλισμού", όπως το περιέγραψε ο Max Weber, στοιχειώνει τις συνειδήσεις του ατόμου, ένας προτεστάντης ασκητής τον χειμώνα που μετατρέπεται σε κοσμικό ηδονοθήρα το καλοκαίρι.
